Floris

Duitsland

Stage in Duitsland


#1

Een nieuw jaar, een nieuw avontuur en voor het eerst op “caravans”.
Druk met inpakken, spullen verzamelen en waarschijnlijk de helft vergeten; maar dat is niet erg, het is alleen even wennen. Hoeveel sokken moet ik meenemen? Shirts, broeken en een tandenborstel is toch wel genoeg? Hebben ze daar uberhaupt wel een normaal stopcontact? Ach ze hebben in ieder geval de euro!

Het is vroeg, nouja als je lekker in je bed ligt… Stiekem is het al half 8 zaterdag ochtend en we vertrekken over anderhalf uur.
Alle spullen liggen al klaar onder de kerstboom, het lijkt wel of het weer kerstmis is, alleen wordt ik nu vrijwillig uit huis gezet. Dus de auto’s worden voor de deur gezet; de kleine Suzuki alto en de Volvo. Het wordt proppen, maar het gaat lukken, nu alleen wij er nog bij.

Onderweg, over de snelweg met 90 km/h omdat de alto niet sneller kan, voelt het nog alsof we op vakantie gaan. Eenmaal op de camping en als alle spullen zijn uitgeladen, dringt het pas tot mij door: IK ZIT HIER IN MEN EENTJE TOT 20 APRIL!! (help me)

Onder het oorverdovend geluid van het stofzuigen, blijft het maar door men hoofd spoken en dringt alles pas echt tot me door… het voelt raar. - Ja de kopjes moeten daar, naast de borden en in de kastjes. En nee dat doe ik straks wel… - Maar het komt wel goed, zover van Nederland is het niet, de supermarkt is in de buurt en ik heb een fiets en een auto. Zo erg kan het toch niet zijn?

De boodschappen wagen wordt volgepropt onder leiding van Christine en Charlotte. Dit heeft hij nodig en dit en dit, ooooooh en zeker dit! Welke suiker wil je? Welk afwasmiddel? - IK ZIT HIER IN MEN EENTJE TOT 20 APRIL - Ooh lunch, jah ik best wel honger!

(Wisten jullie dat in Duitsland gewoon water in rode flessen zit en water met PRIK in blauwe? En dat water met prik slecht kookt en dat je er dus geen koffie van kan zetten? Nou ik nu wel :P)

Na een nachtje lekker geslapen te hebben, worden we wakker onder de warme dekens. Boven de dekens? +2 graden Celsius…. oftewel ik moet er uit om de verwarming aan te maken! Ik krijg gelukkig wel een warme knuffel als ik weer snel in bed duik.

Als het een beetje aangenaam is, klimmen we uit bed, ontbijten we heerlijk en maken ons klaar voor een dagje Roermond. (Het is maar 14 kilometer en met de auto zijn we er zo)

Wat volgende week zal brengen, dat weet ik nog niet maar dat komt wel.

Doordat ik in Duitsland zit, heb ik geen constant contact met het internet. De virtuele wereld die steeds meer met de echte wereld verweven raakt en steeds sneller gaat. Hierdoor vertraagd mijn wereld en worden reacties vertraagd, mis ik veel en duurt het uren voor weken zijn ingehaald.
Ik neem een cebetical van Twitter en Facebook tot 20 April vanaf nu.
Ik blijf bereikbaar via de telefoon, e-mail en via deze blog, mijn connectie met jullie en het internet.

Natuurlijk mag persoonlijk contact ook! Een weekendje Tilburg, Niederkruchten of een andere plek, bijna alles kan!

Gegroet! Tot snel! Maar niet vaarwel… Of toch wel?!

8 januari 2012

#2

Zo, het weekend komt dichterbij en ik begin net te wennen. De stage, de taal, de mensen, het alleen zijn en weg van alles en iedereen, het land van heuvels en dalen waar fietsen ongewoon is en het water uit de kraan ondrinkbaar is.
Wennen wil alleen niet zeggen dat ik Nederland en jullie niet meer mis, het wil alleen zeggen dat het goed gaat.

’s Ochtends gaat de wekker vroeg en rol ik uit mijn warme bedje en zo de kou in. Gelijk is mijn slaap verdwenen en zoek ik snel mijn kleren bijeen, om ze vervolgens snel aan te trekken.
Het ontbijt staat, in de voortent, in de koelkast, waarvan ik me afvraag waarom ik hem aan heb staan; in de voortent is het immers ook maar 10 graden… Op mijn sokken glip ik naar buiten, ril even, pak mijn ontbijt (heerlijke Yoghurt toetjes, met 80% melk…?) en glip weer terug naar binnen.
Wanneer het tijd is om te gaan, pak ik mijn spullen, een banaan of wortel voor onderweg, en vertrek richting Hermanns Landschaftsarchitektur / Umweltplanung. Het is 4,5 km fietsen waarvan 4 bergaf en 0,5 bergop; heel fijn ’s ochtends, maar ’s avonds is dat wel een ander verhaal…

Eenmaal op stage begint mijn iPad vrolijk alle mailtjes / berichten te versturen en documenten en andere zaken te synchroniseren met het thuisfront, terwijl ik aan mijn dag als stagiair begin. Een eigen computer (zonder internet verbinding i.v.m. beveiliging), een groot bureau en uitzicht op mijn stagebaas en de omgeving. (Ooh en het toetsenbord is Duits!)
In het kantoor is alles netjes geordend, gelabeld en gestapeld; zoals van een Duitser te verwachten is. Misschien leer ik er nog wat van?
Het beste? tot nu toe bevalt het me op stage! Alleen elkaar verstaan is soms nog een probleem… Gelukkig is gebaren taal een uitvinding van de mens en kan ik hier dankbaar gebruik van maken. Tot nu toe zijn we er altijd uit gekomen, al komt er nu wel een grote test: een planbeschrijving schrijven in het Duits.

Aan het eind van de werkdag haal ik nog snel even de krant en nieuwe e-mails binnen en vertrek weer richting de caravan; bergop wat best tegenvalt. Aan het eind wordt ik echter beloond met de een maaltijd die ik nog even mag maken. In de tijd dat dat het eten gaar wordt, knabbel ik vast op een komkommer die het koken meestal niet overleeft.
Na het eten komt de onvermijdelijke afwas, oke hij is een dag of twee uit te stellen, maar uiteindelijk is hij daar dan toch… Handen uit de mouwen, koolzuurhoudend water verwarmen, nep-Dreft erbij en wassen maar!
Op de bank, met een brandend kacheltje als gezelschap, zit ik rustig mijn krantje te lezen. Tegelijkertijd begint het toch wel heel rustig en leeg te voelen, muziekje erbij, nee helpt ook niet… Mail! Heb ik jullie toch nog bij ;)

Nog een boek lezen en dan maar slapen.

Mochten jullie willen reageren, dat kan hieronder of via de mail.
(momenteel duurt het even voor een reactie verschijnt, maar na het weekend is dat opgelost)

#3

Het is heerlijk om in de caravan te zitten, muziekje op, iPad in de hand, regen die op het dak tikt en de verwarming die alles lekker warm houdt. Al mijn spullen die ik nodig heb liggen binnen handbereik, ik stoor niemand met een beetje rotzooi (ik noem het geordende chaos) en mijn bed is aan de andere kant van de caravan; vrij van alles behalve een stapel warme dekens! Die dekens bleken trouwens echt wel nodig te zijn… zeker toen de verwarming plots kapot bleek te zijn, het gas bijna op en de winter net tekenen van leven begon te vertonen, oftewel: het was min 2° in de caravan… Niet dat het zo’n groot probleem was, nouja niet meteen, ik moest namelijk toch naar stage, dus voorlopig zat ik warm en was de verwarming een zorg voor later.

Wisten jullie trouwens dat ze in Duitsland nog steeds op typemachines werken? Nou ik dus ook niet en zeker niet als je een brief moet sturen aan heel je klanten bestand… (of ze hebben een heel klein klantenbestand en tijd over, wat natuurlijk ook mogelijk is) Nou daar kwam ik dus achter toen is ’s ochtends binnen kwam op het bureau en de secretaresse (zij typte ze gelukkig uit en niet ik) me vrolijk begroette.
Ik was vervolgens wel blij dat ik achter de computer mocht gaan zitten, die ik vervolgens binnen tien minuten liet vastlopen toen ik een Photoshop bestand wou openen (1,5 Gb alsof het niks is :P). Maar dit is niet zomaar een Photoshop bestand, maar een ontwerp tekening voor de marktplaats van Nurnberg die door mij is gemaakt voor een Wettbewerb. Jaha! in de derde week al bezig met een ontwerpwedstrijd voor het bureau ;)

’s Avonds was het dan tijd om aan te kloppen bij de campingbaas en in mijn beste Duits te vragen: Eehm Meine Heizung ist Kaputt, konnen Sie mich hilfen?
Gelukkig zei hij ja en begon er meteen aan. Na tien minuten hele minuten was het dan gerepareerd en kon de verwarming beginnen met het ontdooien van mijn caravan en essentiele water voorraad!

Woensdag was het dan weer tijd om naar huis te gaan; dit keer niet via Swalmen - Roermond - Eindhoven - Tilburg, maar via Swalmen - Venlo - Tilburg. Het is niet korter, maar wel fijner. In plaats van overstap tijden van meer dan 2 minuten (en de NS kennende betekend dat dus eigenlijk niet een overstap tijd van 2 minuten, maar een half uur wachten omdat de trein vertraging had…), naar in de trein stappen, 15 minuten wachten om over te stappen en blijven zitten tot we thuis zijn! Veel beter!
Maar ik ging dus woensdag al terug naar huis, niet omdat ik genoeg had van mijn stage (en nee, ook niet omdat mijn stage bedrijf genoeg van mij had), maar omdat mijn baas naar een seminar moest en er dus niemand op het kantoor was. Nouja ik had kunnen gaan, maar ik vond zijn idee om gewoon naar huis te gaan toch net wat beter ;)
En dus was het woensdag avond dat ik thuis kwam en meteen voor school en de IB-groep (DUO) dingen moest gaan regelen… de bureaucratie is bijna overweldigend… En om de een of andere reden kon de IB-groep niet geloven dat ik de komende maanden in een caravan op een camping ging wonen?! Nou ik ook nog steeds niet helemaal, maar gek genoeg is het toch zo!

Donderdag en vrijdag zaten vol gepland met school en het voorbereiden op de volgende stage week. Alleen op deze manier kon ik heerlijk genieten van een weekendje in Culemborg!

-The girl with the dragon tattoo - Millenium I -

Dat is en een aanrader voor wie zin heeft om naar de bioscoop te gaan en de film waar ik samen met Charlotte naar toe ben geweest op een regenachtige zaterdag.

Deze week tot nu toe? Rustig, stil, 90% water en 10% vlees hamburgers, ontwerpen, nieuwe tricks leren in AutoCAD en luisteren naar slechte vertalingen van engelse en liedjes.

Nu verder lezen in 11/22/63* van Stephen King (een aanrader van Maaike en nu ook van mij!) en dan slapen!

tot snel, dit weekend ben ik weer thuis!

*Het is een Amerikaans boek en zo schrijf je Amerikaanse datums… dan heb ik nog liever de Japanse dat is jaar/maand/dag en dat is weer veel fijner met archiveren op de computer.

#4

“Dames en Heren: De trein naar Amsterdam centraal, rijdt niet naar Amsterdam Centraal…” werd er omgeroepen op Station Roermond op vrijdag avond 3 februari.

Het was –22°C en Nederland kreeg het zo koud dat het besloot om onder de witte deken te kruipen. De natuur is er dol op; het houdt de planten “warm”, zorgt ervoor dat er nog voldoende zwemwater is voor de vissen en de eekhoorn raken de weg kwijt en zo hun voorraad eikeltjes. Nieuwe bomen in het voorjaar!
De mens is er minder dol op; wegen raken onbegaanbaar, treinen vallen stil en passagiers schreeuwen het uit, het ijs groeit niet meer aan en kinderen willen niets liever dan een sneeuwpop maken of met de slee de dijken af.

Het is eindelijk winter.

Voor de NS betekent winter ook wel: Wij zijn er klaar voor! Alleen nu even niet… en zo gebeurde het dus dat mijn weekendje samen met Charlotte in Duitsland niet door kon gaan. Vast gevroren wissel en kapotte seinen zorgden ervoor dat Culemborg werd afgesneden van de rest van de samenleving. Nou eigenlijk iedere stad die boven de rivieren lag had daar last van…
Dus besloot ik, tegen alle adviezen in, naar Tilburg te gaan met de trein.
Het vroor, het sneeuwde een beetje en ik was in Swalmen, parkeerde de auto en wachtte op de trein. De boemeltrein van Veolia kwam zoals ondertussen gewoonlijk was een minuut te laat aan en deed uitnodigend zijn deuren open. Ik vloog de warmte in.

“Dames en Heren: De trein naar Amsterdam centraal, rijdt niet naar Amsterdam Centraal…” werd er omgeroepen toen ik aankwam op station Roermond. Gelukkig hoefde ik maar tot station Eindhoven, zo’n 4 stations eerder.
De intercity van de NS kwam op tijd, vertrok op tijd en kwam op tijd aan in Eindhoven. Het was alsof alle berichten op Twitter, Facebook, ns.nl en honderden nieuws sites vreselijk overdreven waren.
Ik stapte uit op Eindhoven en werd verzwolgen in de chaos. Mensen die heen en weer renden, vol goede hoop naar de borden keken, mensen die zich aan het NS personeel leken vast te klampen en mensen die de familie belden om te vertellen dat ze niet meer thuis zouden komen.
Ik stak dwars het perron over, stapte in, de deuren gingen dicht en ik was op mijn weg naar Tilburg. De chaos had voor mij nog geen 2 minuten geduurd.

Het weekend was rustig en koud. Op het avondje bij Kim en Hans, het drankje samen met Ushanty en de MacBook Pro vs. MacBook Air praat, was er weinig te doen. Daarom besloot ik om mijn lieve vriendinnetje toch nog op te zoeken, ook al werd het mij door alles en iedereen, ja zelfs mijn vriendinnetje, afgeraden!
Ik stapte in de trein en stapte zonder vertraging uit op Culemborg centraal. Na een veel te kort half uurtje, stapte ik de trein weer in en stapte wederom zonder vertraging in Swalmen uit. Weer terug naar Duitsland, terug naar de kou.

Ontplofte flessen koolzuurhoudend water verwelkomde mij. Het had duidelijk gevroren in Duitsland en mijn keuken moest het daarvoor ontgelden. Een laag ijs van een centimeter dik lag bovenop het keukenblok met een oranje gloed van de sinas erdoorheen.

Het vroor binnen en buiten en jammer genoeg ook in mijn bed.

Tot snel!

6 februari

#5

De laatste week.

De laatste week is aangebroken, nog een paar dagen te gaan en ik ben weer een full-time Nederlander.

Op het moment ben ik overdag nog druk bezig met verschillende projecten, ze moeten afgerond worden en sommige juist nog helemaal gemaakt worden. ’s Avonds ben ik bezig met mijn spullen te verzamelen en mijn verslagen voor school schrijven. Het is een vreemd gevoel, maar wel een fijn gevoel.

Ik mis charlotte, mis mijn vrienden, mis de mensen om me heen. Fair landscape design.

ik ben afwezig, gedachte spinnen doelloos door mijn hoofd. het isn niet erg maar het voelt raar, ik kan blijven typen zonder dat er per se iets zinnigs uit komt. ik ben ook heel blij dat ik blind kan typen watn typen op een duits of frans toetsenbord is een hel. Zeker alle leestekens die er zijn. ze zitten overal anders. wat me ook opvalt tijdens het blindtypen is dat ik eerder door heb dat ik een typfout heb gemaakt dan dat ik dat zie en hem dus al verbeterd heb.

Ik wil het colemak toetsenbord uitproberen. kijken of ik hierdoor werkelijk minder fouten maak en sneller kan typen?

Hallo mensen van Nederland, een land dat gedeeltelijk onder de zeespiegel ligt en gedeeltelijk erboven. De ene helft verzuipt, de andere vaart weg in zelf gebouwde boten en verbouwen hun groente in de kelders van de drijvende huizen.







Laten we praten

over uw volgende project.